Log in

 Met de vrachtwagen in het centrum van Milaan

Ik rijd al enkele jaren alleen maar internationale routes en ineens krijg ik een bezorgopdracht in het centrum van Milaan.

Ik ga van Polen naar Spanje, van Spanje naar België, van België naar Groot-Brittannië, van Groot-Brittannië naar Italië. Ik had alleen ladingen in grote logistieke centra naast brede snelwegen. Ik moest lossen in magazijnen met veel opritten waartussen veel ruimte was. Voor de pakhuizen waren parkeerplaatsen waar je een nachtpauze kon houden en er was veel ruimte om terug te keren. Plots krijgt Monte Bianco na het rijden door de tunnel een nieuwe transportopdracht, die bijna in het centrum van een grote metropool - Milaan - wordt geladen. Ik vroeg expediteurs om richtlijnen met betrekking tot de plaats van laden, ik kreeg een snelle reactie - geen parkeerplaatsen voor het magazijn, het zal krap zijn, er zullen lage tunnels zijn en veel oversteekplaatsen voor voetgangers, lichten en scherpe bochten die niet aangepast zijn aan lange vrachtwagens. Ik besloot voor Milaan te stoppen op een van de grote "Autogrill" -parkings en de vrachtwagenchauffeurs de weg te vragen. Een paar chauffeurs vertelden mij dat om de navigatierichtlijnen niet te volgen want je kunt een nieuw uitgevaardigd inreisverbod voor vrachtwagens tegenkomen. Een chauffeur vertelde me dat hij een paar dagen geleden zag dat een chauffeur niet linksaf kon op de kruising voor de laadplaats. Hij raadde me ook af om een ​​geldige rijopdracht van maximaal 30 kilometer per uur voor schooltijd af te leggen. Ik besloot om het aan andere chauffeurs te vragen en ik kreeg interessante informatie, namelijk over een neuralgisch punt naast de laadplaats waar chauffeurs slecht geparkeerde auto's enkele centimeters moesten verplaatsen :-D

Milaan is een heel oude stad

bij de bouw hadden de ontwerpers niet voorzien dat lange vrachtwagens met een lengte van meerdere personenauto's door de straten zouden rijden. Bovendien is de metropool Milaan een enorme concentratie van inwoners per vierkante kilometer, volgens verschillende statistieken wordt het bewoond door bijna 5 miljoen mensen. Ik moest 's ochtends laden, dus ik wist dat ik zeker een uur in de file zou staan. Ik nam de ringweg van de snelweg in het centrum en hoorde meteen toeters. De indeling van straten, rotondes en oversteekplaatsen voor voetgangers in Milaan is uniek en lijkt niet op het Duitse model. Internationale vrachtwagenchauffeurs noemen de in- en uitgangen van de snelweg "Italiaanse spaghetti", omdat ze erg verwrongen zijn in vergelijking met die van Nederland. Op weg naar mijn bestemming kwam ik verkeerslichten tegen, toen ik het groene licht passeerde, moest ik stoppen omdat de kinderen door de zebra renden, ook al hadden ze rood licht. Achterin hoorde ik de geluidssignalen van chauffeurs die naar het werk haastten, die me zo snel mogelijk konden inhalen zonder een veilige afstand te bewaren. Voordat ik de dag op de tachograaf begon, bewapende ik mezelf met 3 auto-navigaties om er niet op te vertrouwen en per ongeluk een te smalle straat in te gaan. Plots gaven 3 navigatiesystemen bijna gelijktijdig het spraakcommando "linksaf", ik keek naar links en kon het niet geloven. De straat aan mijn linkerkant was erg smal vergeleken met de rijstroken op de Spaanse snelwegen, maar ik besloot die in te slaan en na een paar honderd meter rijden kwam de bus voor me uit. Ik wist dat de straat te smal was om zonder aanrijdingen te passeren, dus reed ik naar de rechterrijstrook en lette er vooral op dat ik geen krassen maakte op de spiegels in de auto's die op het trottoir geparkeerd stonden. Ik opende het glas en vouwde de spiegel op zodat hij geen ruimte op straat zou innemen en de tegemoetkomende bus niet omlijnde. De bus naderde minder maximaal, de chauffeur wuifde met zijn hand naar me, daarna vouwde hij zelf zijn spiegel op en riep een paar keer "bueno bueno amigo" door het raam, ik heb met een glimlach van oor tot oor terugbetaald. Even de school passeren met 25 kilometer per uur en plots op mijn route zit er een tunnel onder de spoorwegovergang met het opschrift 3,2 meter. Gelukkig was er voor de tunnel een rotonde waar ik weer omdraaide naar de hoofdweg. Een scherpe bocht naar rechts en ik kwam aan bij het doel zonder de spiegel en de aanhanger te traceren. Ter plaatse kwam ik erachter dat ik via de slechtst mogelijke route kwam en dat iedere chauffeur die regelmatig goederen aflevert deze route zoveel mogelijk vermijdt. Na het laden nam ik de door de magazijnmedewerkers aanbevolen weg, die breed was en 3 rijstroken had die rechtstreeks naar de snelweg leidden.

No Internet Connection